Usunięcie torbieli

Zabieg może być wskazany w przypadku:

– torbieli stwierdzonej podczas badania lub diagnostyki obrazowej, wymagającej leczenia chirurgicznego
– powiększania się zmiany
– bólu, obrzęku lub nawracających stanów zapalnych związanych z torbielą
– uszkadzania albo przemieszczania sąsiednich zębów
– postępującego ubytku kości lub ryzyka uszkodzenia okolicznych struktur
– konieczności pobrania zmiany do badania histopatologicznego

Sposób leczenia zależy od rodzaju, wielkości i położenia torbieli. W niektórych przypadkach zamiast jednorazowego usunięcia lekarz może zaproponować leczenie etapowe.

Przed zabiegiem lekarz przeprowadza wywiad medyczny, bada jamę ustną oraz analizuje badania obrazowe. W przypadku zmian w kości może być potrzebne zdjęcie pantomograficzne lub tomografia CBCT, aby określić rozległość torbieli i jej położenie względem zębów, nerwów oraz zatoki szczękowej.

Zabieg często wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Lekarz uzyskuje dostęp do zmiany, usuwa torbiel wraz z jej ścianą, a następnie oczyszcza miejsce zabiegowe i zabezpiecza ranę, zwykle szwami. Zakres postępowania zależy od lokalizacji i wielkości zmiany.

Usunięty materiał przekazuje się do badania histopatologicznego. Jeśli torbiel jest związana z chorym zębem, może być konieczne również jego leczenie kanałowe, resekcja wierzchołka korzenia lub ekstrakcja. Pacjent otrzymuje zalecenia pozabiegowe i plan kontroli.

Przed zabiegiem należy:

– zadbać o dokładną higienę jamy ustnej
– zabrać posiadane zdjęcia rentgenowskie, wyniki tomografii i dokumentację wcześniejszego leczenia
– wykonać dodatkowe badania, jeżeli zostały zalecone przez lekarza
– poinformować lekarza o chorobach przewlekłych, alergiach, ciąży oraz wszystkich przyjmowanych lekach
– zgłosić zaburzenia krzepnięcia, stosowanie leków przeciwkrzepliwych lub leków stosowanych w leczeniu osteoporozy
– zastosować się do zaleceń dotyczących ewentualnego leczenia zębów przed usunięciem torbieli

Nie należy samodzielnie odstawiać leków ani rozpoczynać antybiotykoterapii. Przy zabiegu wykonywanym wyłącznie w znieczuleniu miejscowym zazwyczaj nie trzeba pozostawać na czczo, chyba że lekarz zaleci inaczej. W przypadku sedacji lub znieczulenia ogólnego obowiązują odrębne zasady przygotowania.