Usunięcię chirurgiczne zęba zatrzymanego

Zabieg może być wskazany w przypadku:

– nawracającego bólu, obrzęku lub stanu zapalnego,

– utrudnionego albo nieprawidłowego wyrzynania się zęba,

– ucisku na sąsiednie zęby lub ryzyka ich uszkodzenia,

– rozwoju próchnicy w zębie zatrzymanym lub sąsiednim,

– powstania torbieli albo innych zmian w otaczających tkankach,

– braku miejsca w łuku zębowym,

– wskazań ortodontycznych, protetycznych lub implantologicznych,

– ryzyka wystąpienia dalszych powikłań stwierdzonego przez lekarza.

Decyzję o usunięciu zęba zatrzymanego podejmuje lekarz na podstawie badania oraz diagnostyki obrazowej. Zęby bez objawów i zmian chorobowych nie zawsze wymagają usunięcia — niekiedy wystarczająca jest ich regularna kontrola.

Przed zabiegiem lekarz przeprowadza wywiad medyczny, bada jamę ustną oraz analizuje zdjęcie pantomograficzne lub tomografię komputerową. Pozwala to określić dokładne położenie zęba oraz jego relację do korzeni sąsiednich zębów, zatoki szczękowej lub przebiegu nerwów.

Po podaniu znieczulenia lekarz nacina dziąsło i odsłania ząb. W razie potrzeby usuwa niewielki fragment otaczającej kości oraz dzieli ząb na części, aby bezpiecznie go wydobyć. Następnie oczyszcza miejsce zabiegowe i zabezpiecza ranę szwami. Po zakończeniu zabiegu pacjent otrzymuje zalecenia dotyczące prawidłowego gojenia.

Przed zabiegiem należy:

– zadbać o dokładną higienę jamy ustnej,

– wykonać zalecone zdjęcie pantomograficzne lub tomografię komputerową,

– poinformować lekarza o chorobach przewlekłych, alergiach, ciąży oraz przyjmowanych lekach,

– zgłosić zaburzenia krzepnięcia i stosowanie leków przeciwkrzepliwych,

– zastosować się do indywidualnych zaleceń przekazanych przez lekarza.

Nie należy samodzielnie odstawiać żadnych leków. Jeżeli zabieg będzie przeprowadzany wyłącznie w znieczuleniu miejscowym, zwykle nie ma potrzeby pozostawania na czczo. W przypadku planowanej sedacji lub znieczulenia ogólnego należy ściśle przestrzegać przekazanych zaleceń dotyczących jedzenia i picia.